Smulbos/Voedselbos

Nummer 14 op de kaart.

Aan de noordkant van het LeRoy-gebied ligt het Smulbos, een plek die de afgelopen jaren is uitgegroeid tot één van de meest veelzijdige delen van het gebied. Waar vroeger een paardenweide lag, groeit nu stap voor stap een voedselbos waar mens en natuur samen profiteren. Fruitbomen, notenbomen, bessenstruiken, kruiden en paddenstoelen krijgen hier de ruimte om een natuurlijk ecosysteem te vormen.

Het Smulbos laat zien dat natuurontwikkeling tijd kost. Niet alles staat er in één keer, maar groeit langzaam uit tot een gevarieerd landschap.

Van paardenweide naar voedselbos

Jaren geleden lag hier een paardenweide met een grote stal. Toen het gebied een nieuwe bestemming kreeg, werd samen met bewoners gekeken naar de mogelijkheden. Uiteindelijk ontstond het idee om een plek te creëren waar natuur, biodiversiteit en eetbare beplanting samenkomen.

Bij de herinrichting zijn hoogteverschillen aangebracht met grond die vrijkwam bij werkzaamheden aan de Lewenborgsingel. Hierdoor ontstonden droge en natte plekken, wat zorgt voor meer variatie in planten en dieren.

Eetbare natuur

De eerste aanplant bestond uit verschillende bessenstruiken, waaronder rode en zwarte aalbessen en bramen. Later kwamen daar walnotenbomen bij via het project Eetbare Stad van de Natuur- en Milieufederatie Groningen.

Inmiddels groeit het gebied verder uit tot een volwaardig voedselbos. Nieuwe appel-, peren- en kersenbomen vullen de open plekken aan en geven samen met de bestaande pruimenbomen steeds meer structuur aan het landschap.

Het doel is niet een strak aangelegde boomgaard, maar een natuurlijk systeem waarin bomen, struiken, kruiden, schimmels en dieren elkaar versterken.

Dood hout leeft verder

In het Smulbos krijgt ook dood hout een belangrijke functie. Geknotte wilgen en omgevallen bomen worden niet afgevoerd, maar blijven zoveel mogelijk in het gebied.

Een deel van de stammen wordt gebruikt voor het kweken van eetbare paddenstoelen. Andere stammen vormen natuurlijke speel- en klimobjecten of bieden een leefgebied aan insecten, vogels en schimmels.

Daarnaast zijn verschillende houtrillen aangelegd. Deze takkenwallen vormen een veilige schuilplaats voor kleine zoogdieren, amfibieën en talloze insecten.

Zoals Louis le Roy al liet zien, betekent een omgevallen boom niet het einde, maar juist het begin van nieuw leven.

Vrijwilligers bouwen verder

Het voedselbos groeit ieder jaar verder dankzij de inzet van vrijwilligers. Tijdens natuurwerkdagen worden nieuwe bomen geplant, paden onderhouden en krijgen jonge aanplant en bestaande bomen de ruimte om zich verder te ontwikkelen.

Het Smulbos is daardoor nooit af. Ieder seizoen verandert het landschap een beetje.

Proeven van de natuur

Verspreid door het gebied groeien verschillende eetbare soorten. Afhankelijk van het seizoen kun je bloesem, bessen, pruimen, appels, peren of noten tegenkomen. Natuurlijk blijft het belangrijk om rekening te houden met de natuur en andere bezoekers.

Ook wanneer er niets te oogsten valt, is het Smulbos een heerlijke plek om rustig rond te wandelen en te zien hoe de natuur zich blijft ontwikkelen.

Het Smulbos laat zien hoe natuur, voedsel en biodiversiteit hand in hand kunnen gaan. Een groene plek die ieder jaar rijker wordt en waar nog volop gebouwd wordt aan de toekomst.