Wandelen door het LeRoy-gebied

Vrijwel elk stukje van deze route heeft zijn eigen verhaal. Het begon in 1973, toen de gemeente Groningen landschapskunstenaar Louis le Roy uitzonderlijk veel vrijheid gaf om een groot deel van het nieuwe Lewenborg naar eigen inzicht vorm te geven. Zijn idee was simpel en radicaal tegelijk: de mens legt de basis, en daarna neemt de natuur het over. Niet voor een paar jaar, maar voor eeuwen. Hij beschreef het zelf in zijn boek “Natuur uitschakelen, natuur inschakelen”, en liet er geen twijfel over bestaan: “Honderd jaar is niets.”

Loop je een nieuw LeRoy-gebied binnen, dan hangt er een informatiebord dat vertelt waar je precies staat en wat hier gebeurt. Het ecokathedrale proces dat Le Roy bedacht, blijft altijd in verbinding met de tijd. Sommige plekken die ooit strak waren aangelegd, zijn intussen overwoekerd door de natuur. Sta je er middenin, dan herken je de oorspronkelijke naam soms nauwelijks meer terug in wat er nu groeit.

De bekendste plek langs de route is de Ecokathedraal, waar vrijwilligers al tientallen jaren bouwen met oude klinkers, stoeptegels, beton en andere hergebruikte stenen. Er bestaat geen bouwtekening en geen architect, iedere generatie bouwt gewoon verder. Ondertussen groeien bomen, klimop, varens en mos dwars door de muren heen, precies dat samenspel maakt de plek zo bijzonder. Vlakbij ligt het Wilgenbos, het groene hart van het gebied, waar de natuur grotendeels haar eigen gang mag gaan. Wandel je verder, dan kom je bij het Pinetum Quatrebras, een officieel erkend arboretum met meer dan 200 soorten bomen en struiken en een 2-sterrenstatus van de Nederlandse Dendrologische Vereniging. In het Smulbos groeien dan weer appels, peren, pruimen, walnoten en bessen, en worden paddenstoelen gekweekt op boomstammen. Bij de bijenstal werken al decennia vrijwillige imkers, en verspreid door het gebied liggen moestuinen waar bewoners hun eigen groente verbouwen.

Onderweg kom je ook nieuwe initiatieven tegen, van bewoners die zelf de handen uit de mouwen steken en hun eigen stempel op het groen in de regio drukken. Een van de mooiste voorbeelden is de Koepeltuin. Je vindt ‘m niet op de officiële wandelkaart, maar wel via de Stadswegwijzers, wat het bijna een klein geheim onderweg maakt. Wie hem weet te vinden, wordt beloond: deze tuin hoort gewoon bij je wandeling langs de LeRoy-gebieden.

Let ook eens op de metalen richtingwijzers langs een deel van de route. Ze zijn gemaakt van oude gasflessen en brandblussers, precies de gedachte van hergebruik die overal in dit gebied terugkomt. Steek je de brug bij de Wilgenvijver over en verlaat je de gemarkeerde route, dan loop je zo een metalen poort binnen. Vanaf daar volgt de route grotendeels de oude Stadsweg, bijna duizend jaar geleden al de belangrijkste verbinding tussen de stad Groningen en de regio rond Appingedam, en verder tot in Duitsland en de Oostzee. Voor de kloosters en handelssteden in het oosten van Nederland was deze weg van levensbelang, de ruggengraat van handel en transport in de Middeleeuwen.

Wil je even op verhaal komen na je wandeling? Het LeRoy Huis, sinds 2012 het hart van de stichting, is een goede plek om af te sluiten met een kop koffie.

Wie hier wandelt, loopt dus niet alleen langs bomen en steen, maar dwars door eeuwen geschiedenis.